Sygnał Hydropath

Pulsacyjny sygnał elektryczny wprowadzony do cieczy działa na kilkaset metrów od miejsca montażu urządzenia generującego impulsy.

Sygnał Hydropath – cechy

  • częstotliwość około 150 kHz
  • długość fali około 1500 m
  • napięcie V p-p zależne od typu urządzenia
  • zmienna w czasie amplituda

 

Sygnał Hydropath ma na tyle niską moc że jego pomiar jest możliwy przy pomocy czułych urządzeń elektronicznych (np. oscyloskop).

Kształt fali elektrycznej widocznej na ekranie oscyloskopu jest bardzo charakterystyczny.

Na podstawie sygnału można ocenić na przykład poprawność wyboru miejsca instalacji urządzenia.

W trakcie prac serwisowych pomiar parametrów sygnału pozwala ocenić czy urządzenie nie zostało uszkodzone np. pod wpływem silnego oddziaływania pola elektromagnetycznego.

sygnał Hydropath
Przebieg sygnału Hydropath

 

 

Sygnał Hydropath

ma charakterystyczny przebieg, powstaje w wyniku działania generatora impulsów elektrycznych wysokiej częstotliwości kontrolowanego przez mikroprocesor.

Urządzenie tworzy ze zmienną częstotliwością impuls wykładniczo tłumionej sinusoidy, o częstotliwości 100-200 kHz. Rodzaj (moc, amplituda, częstotliwość) sygnału zależy od typu i zastosowania urządzenia, które je emituje. Inny jest w urządzeniach typu S, które stosowane są w miejscach gdzie woda przechodzi w stan pary, a inny w urządzeniach typu P, gdzie ilości wody uzdatnianej sygnałem mogą być bardzo duże.

Sygnał generowany z wykorzystaniem energii wtórnego pola elektrycznego i wzmocniony efektem rezonansu „fali stojącej” pozwala na przekazywanie energii o odpowiednio dużej mocy bezpośrednio do wody (cieczy będącej przewodnikiem).

 

linie sił pola Hydropath

Pole elektryczne

jest skierowane prostopadle do osi rury (radialnie), a impulsy rozchodzą się wzdłuż rury w obu kierunkach.
W wodzie, radialne pole elektryczne odpycha podobnie naładowane jony wapnia z powierzchni rury w kierunku jej osi. Impulsy skierowane wzdłuż osi rury ułatwiają powstawanie klastrów (polimeropodobnych amorficznych klastrów jonów). W przypadku, gdy pojawiają się warunki sprzyjające krystalizacji (zmiana temperatury, ciśnienia), klastry krystalizują, tworząc w wodzie zawieszone struktury o wymiarze do 10-50 mikronów (1/10 do 1/2 grubości ludzkiego włosa). Kryształy te są unoszone wraz  z przepływającą wodą.

Promieniowo skierowane pole elektryczne przesuwa wolne elektrony wewnątrz ściany rury od wewnętrznej do zewnętrznej powierzchni, tak że wewnętrzna powierzchnia rury ma słaby ładunek dodatni. Jony wapnia rozpuszczone w wodzie, mają również ładunek dodatni. Nie mogą więc osadzać się na ściankach rury i są odpychane w kierunku osi rury.

Woda przewodzi ładunki elektryczne tak długo, dopóki jony minerałów (które powodują twardość wody) są w wodzie rozpuszczone. Im twardsza woda, tym lepszym jest nośnikiem ładunków i lepszym przewodnikiem.

Sygnał rozchodzi się w obu kierunkach przepływu wody, więc nie ma znaczenia, czy woda płynie czy stoi. Przy tak wysokiej częstotliwości zmian propagacji sygnału, sieć rurociągów można traktować jak zamknięty obwód elektryczny.

Fala rozchodzi się w rurach promieniście (emisja jest od środka przekroju rury na zewnątrz), ta właściwość emitowanego sygnału, powoduje odsuwanie elektronów w ściankach rury na zewnątrz rury, co daje efekt pasywacji powierzchni rury. Powierzchnia rury pozbawiona elektronów ( pasywna elektrochemicznie) traci zdolności korozyjne. Metal, z którego wykonano rurę zachowuje się „prawie” jak metal szlachetny.